Niedługo minie miesiąc od czasu jak przyjechałem do Etiopii, wypadałoby więc coś w końcu o tym kraju napisać, zwłaszcza że wiele osób mnie o to prosi. Chociaż komentarz czy maila to mało komu się chce napisać – jak zatem mam znaleźć motywację? ;>

Debre Damo to jeden z najstarszych i najważniejszych klasztorów w Etiopii. Od czasów założenia ponad tysiąc lat temu, zamieszkujący go mnisi praktycznie nie zmienili trybu życia – niewiele wynalazków współczesnego świata się tu zadomowiło.

Nie jest łatwo tu dotrzeć – kobietom wstęp jest surowo wzbroniony, mężczyźni zaś muszą pokonać przy pomocy liny 15-metrową, pionową ścianę – innej drogi nie ma, klasztor położony jest na szczycie niedostępnego płaskowyżu.

Trafiliśmy tu wraz z Filipem, kolegą z którym podróżowałem przez ostatnich kilka tygodni, ze spotkanymi w Axum Francuzami – mieli wynajętego jeepa, chcieliśmy więc razem zwiedzić kilka kościółków w Tigray – są dość trudno dostępne przy użyciu publicznego transportu. Jednak kiedy wdrapaliśmy się na górę, decyzja była prosta – zostajemy tu!

Zamieszkaliśmy na kilka dni u jednego z mnichów – spanie na podłodze usłanej skórami zwierząt (do teraz jestem cały w kropki od ugryzień pcheł), do jedzenia injeera z pieprzem lub rozgotowane spaghetti (nabyliśmy dwie paczki w wiosce na dole, jednak okazało się że pomocnik naszego mnicha niezbyt umiał je przygotować), do picia tella – lokalne piwo zrobione z miejscowej deszczówki. Ale było warto się pomęczyć – udało nam się na moment zajrzeć do świata jak sprzed setek lat, jakiego już w Europie się nie znajdzie.

Z początku mnisi traktowali nas nieco nieufnie – wielu jest przeciwnych przyjmowaniu tu turystów, woleliby ich nie wpuszczać. Nie zależy im na przywożonych przez nich pieniądzach, są jednak zobligowani przez biskupa.

Po pewnym czasie jednak nastawienie nawet najbardziej zatwardziałych się zmieniło – zaczęli nas traktować jako swoich a nie obcych.

Mieliśmy wyjątkowe szczęście trafić tu w okresie etiopskiego Bożego Narodzenia. Jest ono obchodzone trochę później niż u nas – 7 stycznia. Nie ma oczywiście choinki i prezentów, można natomiast poczuć niezwykłe religijne znaczenie tego święta. W poprzedzającą je noc odbywa się pasterka.

Do kościółka przyszliśmy o 10 wieczorem. Mnisi oraz uczniowie odziani byli w białe tuniki, również się takowymi przykryliśmy. Z początku nie działo się zbyt wiele, wszyscy dopiero się schodzili. Niektórych mnichów widzieliśmy pierwszy raz na oczy, zwłaszcza tych najstarszych. Jeden wyglądał dosłownie jakby od kilku lat się do grobu wybierał, tylko że nie może się zdecydować – niewidzące oczy, na głowie burza poskręcanych, siwych dredów. A jednak przyszedł tu, by uczestniczyć w tej trwającej wiele godzin ceremonii.

Na podłodze ustawione były trzy wielkie bębny. Każdy z nas dostał do ręki laskę pasterską i kołatkę. I wreszcie rozpoczęło się. Zabrzmiały w przejmujący sposób bębny, malutkie pomieszczenie przeszył śpiew mnichów, zakołatały kołatki.

Było niesamowicie. Miałem poczucie uczestniczenia w czymś niezwykłym, w bardzo intymnej, ważnej i tajemniczej ceremonii. I bardzo starej – w pewnym momencie dostrzegliśmy na ścianie liczące wiele setek lat malowidło, przedstawiające człowieka z identyczną laską i kołatką.

Msza trwała całą noc, myśmy wytrwali do czwartej nad ranem, jednak najtwardsi kontynuowali do świtu.

Pobyt w Debre Damo to z pewnością jedno z najsilniejszych wrażeń w trakcie moich dotychczasowych podróży. Doświadczenie niezwykłe także dlatego, że pozwoliło nam zobaczyć chrześcijaństwo w postaci zapewne niewiele zmienionej od pierwszych wieków tej religii, zanim powstał Watykan, zanim zinstytucjonalizowało się i obrosło nakazami i zakazami wynikającymi z setek lat polityki uprawianej przez Państwo Kościelne.

Jedyna droga prowadzaca do Debre Damo

Widok na Debre Damo

Wnetrze jednego z domow

Wode deszczowa kolekcjonuje sie w specjalnych zbiornikach wykutych w skale, musi starczyc na caly rok

Jeden ze starszych mnichow w swoim domu

Kurhan

Brat Zachariasz, straznik liny

Obchody swiat Bozego Narodzenia

Jeden z mnichow modli sie przed obrazem Maryi

Wtopilismy sie w otoczenie, kto znajdzie Filipa?

Przygotowanie do procesji z krucyfiksami

Procesja wokol kosciola

Malowidlo nascienne pokazujace pradawnosc ceremonii

Czytanie Ewangelii

O czwartej nad ranem malo kto mial sily aktywnie uczestniczyc w mszy